April 2018

Vandaag trouwt mijn neef Niels Jan. Met Gerdien. Dat is dan vanzelf een dag dat ik even op Urk zou willen zijn. Gelukkig kreeg ik al gauw foto’s en heb ik ook de kerkdienst live mee kunnen luisteren en dat voelt dan toch even heel nabij.

Anderhalve maand al weer hier. En wat gebeurt er steeds veel. Nadat we hoorden dat Wesley was overleden hoorden we dat ook Kelvin plotseling aan een bacterie was overleden, 23 jaar oud! Ik wist niet wat ik hoorde! Ook hij kwam vroeger als kind af en toe op de club. We zagen hem nog regelmatig bij het rondlopen door de favela. En zo’n anderhalf jaar geleden was ik  even op bezoek bij zijn moeder en oma en toen kwam hij er ook bij en heb ik een ernstig gesprekje met hem gehad over het doel van ons leven. Hij zou zo gaan voetballen en zijn doel van het leven leek niet veel meer dan een doelpunt te maken. We waren blij dat we hoorden dat hij de laatste tijd naar een kerkje ging en hopen dat hij toch de Heere Jezus heeft mogen leren kennen.

De kerkjes in de favela zijn nou niet echt reformatorisch te noemen maar ik sluit me graag aan bij wat ik vandaag nog las in mijn aantekeningen over een boek van Robert Murray Mac’ Cheyne waar hij over “gemeenschap met broeders en zusters van andere kerkgenootschappen” het volgende schreef:
“Het is in deze tijd van tegenstrijdige meningen van groot belang om vast aan de zijde des Heeren geworteld te staan.
Hoewel ik in verscheidene belangrijke punten van hen verschilde, beschouw ik hen echter als getrouwe dienaars van Christus. Ik geloof, dat het overeenkomstig de Geest van Christus is, dat allen, die in een levende vereniging met Hem staan, elkander liefhebben, vermanen, de armen mededelen en tezamen aanzitten aan het Avondmaal des Heeren.
Rowland Hill, bij een “baptisten-avondmaal” geweerd “Gij moogt niet aan onze tafel aanzitten”. Rowland antwoordde “Ik dacht dat het de tafel des Heeren was”.
Calvijn zei van Luther toen deze hem met beledigingen overlaadde “Laat hij mij een hond. Of een duivel noemen, ik zal hem erkennen als een dienaar van Christus”. Het is aan kinderen die thuis meestal niets van de Bijbel horen natuurlijk moeilijk om uit te leggen dat de leer van de kerkjes in de favela niet altijd even Bijbelgetrouw is. Dat doen we dus ook niet. We proberen wel ze zoveel mogelijk Bijbelkennis mee te geven én gezelligheid. En verschillende kinderen gaan op eigen houtje naar één van die kerkjes.
Goed, Kelvin is dus niet meer op deze aarde. Verder schokte het overlijden van Larissa (20) ons. Ze had al een poosje een ernstige bloedziekte maar toch hadden we dit niet zo snel verwacht. Ze komt uit een zeer problematisch gezin en had op haar vijftiende een baby. Dan kwam haar moeder haar roepen met de baby op de arm die dan gevoed moest worden. Larissa zat dan rustig te schommelen met haar vriendinnetjes! Het dochtertje is nu 5 en komt bij ons op de club.

Het was zomers warm de laatste weken. En ik zit op het moment met een “hielspoor” wat me nogal belemmert daar we in en voor ons werk veel lopen en ik ook vaak met een (zware) rugzak loop. Ik geniet ervan om weer bij de clubs te zijn. Met de kinderen is het nooit saai! Heel leuk te zien hoe verschillend ze zijn. In Pedra Lisa zijn de kinderen wel wat ongezeglijker dan in Manguinhos. Eén jongetje heeft neurologische problemen en zo gauw hij een spel met een ander kind gaat doen is het direct grote problemen. Hij kan absoluut niet tegen zijn verlies en bedenkt zelf eigen regels! Ik moet er echt bij zitten en geen moment een andere kant opkijken om het goed te laten verlopen. We doen de clubs daar met z’n tweeën en als er meer dan tien kinderen zijn is het al bijna niet meer te doen om met twee kinderen een spelletje te gaan doen. We moeten dan echt rondkijken de hele tijd. En dat is dan een moment dat een kind ineens een zes met de dobbelsteen gooit en het andere kind schreeuwt dat het een één was.

Hadassa en Christy zijn weer volop druk met school en hun Engelse school. Christy schept niet zoveel eten meer op bij ons thuis voor ze om twaalf uur naar school gaat. Om drie uur hebben ze op school een maaltijd en ze vindt de zwarte bonen (die ze thuis nooit wil) op school erg lekker. “Mamma, jij kunt gewoon geen bonen koken!”. Nou, vooruit dan maar …. Hoe doen ze het op school dan? Met veel knoflook en zout. Okay, ik zal m’n kookkunsten weer proberen te verbeteren.
Fernando is de afgelopen tijd voor de clubs vooral met veel praktische dingen bezig geweest. Onze clubgebouwen staan in de favelas en er is altijd wat! Dan is er geen water, dan weer lekkage, dan ineens allemaal teken in de tuin door de honden van de buren etc. etc.
Ik heb een nieuwe mobiel en daarbij weer es mijn contacten kwijt. Veel had ik in mijn adresboekje staan maar niet iedereen dus wie ineens geen appjes meer krijgt : stuur me even een app dan heb ik u/jou weer terug in mijn bestand.

Allemaal de hartelijke groeten,

Janneke
whatsapp 00 55 24 9 9865 3305