Mei 2018

Zo, nog even op de valreep voor de zondag een berichtje voor de kerkbode. Het was me even ontschoten. Misschien doordat het gisteren toch allemaal even wat anders was als een normale vrijdag. Ik kreeg namelijk achter elkaar berichtjes over de Koningsdag. Ballonnen die de lucht ingingen (Staphorst), loempia’s en tenslotte kon ik meeluisteren en zelfs meekijken met de zangavond in de Ichtuskerk. Zo had ik dus ook een beetje Koningsdag. Ik heb er echt van genoten om dat op grote afstand toch wat mee te maken.  Ook vanuit Nieuw ter Aar kwamen foto’s van een actie. En zo werd er op één dag meer dan drieduizend euro voor Jafet bij elkaar gebracht! Het doet ons enorm goed om te zien hoe velen meeleven met ons en ons werk.

Fijn om in de kerkbode wat interviews te lezen en een foto erbij. Zo ben ik ook weer op de hoogte!

Het was toch al een andere week hier. Omdat wij hier afgelopen maandag een vrije dag hadden. Dit in verband met een Rooms Katholieke feestdag voor “São Jorge” (heilige Jorge). Een Romeinse soldaat die vanwege zijn protest tegen de christenvervolging gemarteld en op 23 april 303 onthoofd zou zijn. Tijdens de koffie vertelde Fernando er het één en ander over aan de buurman die elke morgen even een kop koffie komt drinken en de dieren verzorgt. De aandacht was weer even afgeleid van heilige Jorge op het moment dat er een auto met een microfoon aankwam om nieuws rond te bazuinen. Vanwege het ontbreken van een gemeentelijk krantje gaat dat hier dus zo. Er was iemand overleden en de buurman kende de man goed en besloot ‘s middags naar de begrafenis te gaan.

Er komt ook één of andere bakker langs met brood. Maar dat is echt hilarisch…. hij roept het om maar rijdt zo hard dat het gewoon onmogelijk is om brood bij hem te kopen. Op het moment dat je denkt: Oh, het brood is op , ik zal hem even roepen …. dan is ‘t ie allang weg!

Deze week ben ik thuis gebleven en Fernando een dag extra naar het werk. Dat wil overigens niet zeggen dat ik dan niets te doen heb. Allereerst heb ik natuurlijk ook m’n eigen dochters, de huishouding etc. Daarnaast het verslag typen van onze vergadering, Bijbeltoetsen maken, tekeningen kopiëren en vervolgens knippen en in plastic zakjes doen, de aanstaande vrijwilligsters voorbereiden voor zover dat kan…

Genoeg te doen! Aanstaande dinsdag is het weer een vrije dag maar maandag hoop ik naar Pedra Lisa te zijn. Langzaam wordt alles weer wat normaal in het clubgebouw daar. Pas was ik er een keer samen met Fernando om wat praktische dingen te bespreken en ik ben heel blij dat we Solange bereid vonden om ook een oogje in het zeil te houden. Zij woont vlakbij het clubgebouw, heeft drie zonen van drie verschillende vaders. De eerste twee zijn doodgeschoten. De derde weet ik even zo niet. Ze staat er dus alleen voor en is streng voor haar zonen. De oudste is zo’n 21 , heeft al een paar jaar in dienst gezeten en komt geregeld tijdens de club even binnenlopen om me te helpen de orde te handhaven! Als een kind een grote mond heeft staat hij er meteen naast me geeft het kind rustig een klap in z’n gezicht! Niet helemaal de bedoeling natuurlijk maar ze hebben wel ontzag voor hem. Pas was hij te laat thuisgekomen en kreeg hij zélf klappen in z’n gezicht! Van z’n moeder! “Já, waarom mag ík hem geen klappen geven terwijl ik eten voor hem kook en álles doe voor hem en de politie mag hem wél klappen geven?!”. Ze vertelde hoe hij pas flinke klappen van de politie kreeg omdat die hem verwarden met zijn neef die bij de drugsbende betrokken is. Afijn, op zulke momenten merk je weer even dat je in de favela bent!

Er zijn ook steeds weer nieuwe kinderen. Op het pleintje was er pas een nieuw kind en de moeder die er nog bij stond gaf even z’n naam toen ik dat vroeg. “En hoe heet de vader?”, vroeg ik. “Die bestaat niet!”, zei ze. Ik schoot in de lach … al is het vanzelf best triest. Ook hier komen kinderen later toch op een bepaalde leeftijd met vragen naar “hun vader”.

Drie jonge meisjes zwanger! De één heeft al een paar kinderen en de volgende mag ik zó meenemen! Van de ander mag ik de baby ook meenemen! “Já maar dan kan ik niet meer híer komen, hé?!”, zei ik. Nee, ik moest wel blijven komen. Soms wil ik ze inderdaad zo wel meenemen, ja, maar dat kan natuurlijk niet zomaar.

Ook vertelden de kinderen me er vorige week over de dood van twee broers! De één in de gevangenis. De ander aan een vírus. Allebei clubkinderen van vroeger. En ze zingen uit volle borst een lied dat ik een poos geleden maakte op de wijs van een Russisch christelijk lied, de tekst uit Openbaringen.

Ik zie een nieuwe hemel.
En een nieuwe aarde.
En de heilige stad, nederdalende uit de hemel.
Het nieuwe Jeruzalem, die als een bruid was.
Ik hoorde een grote stem vanaf de troon die zei:
Zie hier, de tabernakel van God en de mensen.
God zal bij hem wonen. Zij zullen Zijn volk zijn.
En God droogt alle tranen.
De dood bestaat niet meer. Er zal noch rouw , noch pijn, noch geklaag meer zijn.
Jezus! Alles is volbracht!  Alles maakt U nieuw.
Jezus! Lam van God. Het begin en het einde.
Jezus! U komt zeker terug! Er zal geen zon meer nodig zijn.
Jezus! U bent daar het Licht! Emmanuel!

Nou, ik laat het even hierbij… de afwas staat er ook nog 😊

Allen de hartelijke groeten,

Janneke
(WhatsApp 00 55 24 9 9865 3305)