Juni 2018

M’n excuses maar het wordt even een kort stukje deze keer. Het was me echt even ontschoten.

De afgelopen week werden er twee drugsdealers in Pedra Lisa doodgeschoten. Toen we er kwamen was er net een heftige schietpartij achter de rug. Omdat de politieagenten nog bij de ingangen stonden en ook nog in de favela waren hebben we besloten de clubs niet te houden. Het ging me erg aan het hart! Ook de twee Nederlandse vrijwilligster, Thamara en Janet uit Staphorst, vonden het erg jammer. Een jongen die ik heel goed ken en die helaas ook in de drugs zit werd verwond en ligt in het ziekenhuis. En als hij daar ontslag krijgt gaat hij meteen door naar de gevangenis. Triest! Als kind kwam hij op de club maar het is altijd een jongen geweest waarvan ik bang was dat hij de drugshandel in zou gaan. Als kind was hij een keer bij ons thuis. Hij is ongeveer net zo oud als Hadassa en die kwam ineens huilend naar me toe omdat hij in haar arm gebeten had!

We zijn toen maar weer teruggegaan naar Manguinhos en hebben daar het één en ander gedaan en zijn ‘s avonds nog wat door de favela wezen lopen. Dat is altijd boeiend, We gingen even bij een kerkje langs in het betere deel van de favela. Ze lieten ons opgetogen de nieuwe stoelen zien. Gekregen van een bioscoop! O, haha, nou dat komt dan even hilarisch op ons over maar de stoelen zaten prima. Je zou zo in slaap vallen. Afijn , dat is niet de bedoeling natuurlijk.

Ook dinsdagavond na de clubs hebben we door de favela gelopen en weer veel kinderen, moeders etc. ontmoet. Een groepje kinderen liep achter ons aan. Een jongetje van 3 had ons al zijn huis ingesleurd maar wilde later dat we opnieuw naar zijn huis gingen. “Maar we zijn er toch net geweest?!”, zei ik. “Ja maar jullie hebben het terras boven nog niet gezien!”. Haha, hij keek zo beteuterd. Van een moeder die ‘s avonds in een eettentje werkt kregen we een cola aangeboden. De kinderen speelden wat in de buurt terwijl zij daar werkte.

Afgelopen donderdag, toen Fernando er was werd er ook in Manguinhos geschoten. Gelukkig had hij die morgen wel kunnen tanken want dat was door een massale vrachtwagenchauffeursstaking dagenlang een probleem. Er gaan geruchten dat de staking toch nog weer doorgaat maar vrachtwagens die benzine moesten aanleveren kwamen uiteindelijk onder begeleiding van een legerescorte weer benzine brengen bij bepaalde benzinestations. Dat zorgde weer voor kilometerlange files. Mensen die zo 5 uur stonden te wachten, op sommige plekken braken er ruzies uit. In de supermarkt ontbrak het fruit. En toen van de week Fernando even iets wilde kopen in de supermarkt is hij er weer weggegaan vanwege de drukte, Waarschijnlijk gaan mensen hamsteren met de dreiging van nieuwe stakingen. Ook de bussen reden minder en het was spookachtig stil overal. Op het moment lijkt dat weer genormaliseerd.

Vrijdag ben ik met Christy en de vrijwilligsters naar het zogenaamde Christusbeeld gegaan. Hadassa en zij hadden de hele week geen school in verband met de situatie hier, Christy klaagt al jaren dat ze daar nog nooit was geweest. Ja, als baby van 3 maanden maar dat telt niet. Nou, geef ze es ongelijk, Onderweg in de bus voegde zich een jonge vrouw bij ons die in het zuiden van Brazilië woont en als militair een patiënt begeleidde die in Rio behandeld wordt. Ze was voor het eerst in Rio en toen ik zei dat ze rustig met ons mee kon gaan deed ze dat meteen. Ik ging niet mee naar boven en ging wat zitten lezen en ja, ik heb zelfs op een bankje zitten slapen. Haha, ook in de trein slaap ik echt altijd een half uurtje. Daarna gingen we nog even naar het strand van Ipanema om de zonsondergang te zien maar eerlijk gezegd vond ik dat niet te vergelijken met de pracht van zonsondergang daar in de maand januari. Het was een zonnige en gezellige dag.

Een dag die toch weer eindigde in de mineur toen ik ‘s avonds rond tien uur ineens appjes kreeg van een jongen uit de favela. ” Tia, het is hier helemaal donker. Heel erg geschoten. Er is weer iemand doodgeschoten”. Verschrikt appte ik terug “Vreselijk!! Wie??” maar dat kon hij me niet vertellen en vandaag kreeg ik een bijnaam door maar ik kan me er even nog niets bij voorstellen.

Maandag hopen er weer te zijn maar ook dat is nog niet helemaal zeker want er gaan geruchten over bus stakingen. Goed, wat is er uiteindelijk zeker in ons leven?? We hebben hier gezien hoe door de staking van zo’n 700.000 vrachtwagenchauffeurs een land in een paar weken tijd helemaal stil kan leggen.

Hartelijke groet, Janneke