September 2018

Eindelijk! Ik zit! Opnieuw verbaasd over de snelheid waarmee de KLM haar passagiers weer in het vliegtuig heeft gekregen. Even later kijk ik op m`n horloge. O, al tien minuten over de vertrektijd. Nou ja, we zullen zo wel gaan. Dan wordt er iets omgeroepen via de intercom. “U hebt wel gemerkt dat we al over de vertrektijd zijn. Ons excuus daarvoor. We hebben een technische storing en daar wordt aan gewerkt”. Nou, zoiets wil je natuurlijk helemaal niet horen vlak voor vertrek! Ik heb het toch al niet op vliegreizen. “Over drie kwartier kunnen we u hopelijk vertellen of we kunnen vertrekken of dat de vlucht geannuleerd wordt!”. O help, Fernando, Hadassa en Christy hadden me weggebracht, samen nog koffiegedronken maar nu waren ze vast al weer op de terugweg. Na 3 kwartier wisten ze het nog niet. Ik begon maar es een praatje met een opvallend lang Braziliaans echtpaar. We zaten op de plek met extra beenruimte. Zij hadden dat van te voren aangevraagd en waarschijnlijk extra voor moeten betalen. “Okay”zei ik “Dus jullie hadden het uitgekozen en ik bén uitgekozen”. Ik had namelijk pas op het vliegveld ingecheckt en daarbij niet zelf een stoel kunnen uitkiezen. Het was eigenlijk best een ideaal plekje. Nou, erg spraakzaam waren ze niet dus ik pakte m`n boek er maar bij. Eindelijk na 2 uur werd er omgeroepen dat we zouden gaan. “We gaan alleen nog even wat extra benzine in het vliegtuig doen zodat de piloot straks wat sneller kan vliegen”. Het was voor mij ondertussen over twaalven, ik was moe en dacht sloom “Nou ja, dat vliegtuig kan toch niet harder vliegen omdat er extra benzine in zit??”. Even later zat ik hardop te grinniken om m`n eigen domheid. Ach ja, het vliegtuig verbruikt natuurlijk meer benzine als het harder vliegt. Afijn, een uur later de maaltijd en verder was het een prima vlucht met gelukkig bijna geen turbulentie. Ik sliep wel een uur of zes en had een rechtstreekse vlucht. Heerlijk! We kwamen toch met bijna twee uur vertraging aan op Schiphol en ik was maar blij dat ik, voor het eerst in al die jaren, met niemand had overlegd om me op te halen. Ik had al een treinkaartje in Rio gekocht en moest snel doorlopen om de trein te halen. Er is een rechtstreekse trein van Schiphol naar Meppel en daar stond op de afgesproken tijd mijn broer Klaas te wachten met m`n nichtje Elsanne. M`n moeder woont op zo`n 5 minuten rijden van het station. Een blij weerzien. Hoewel ze toch heel graag wil blijven wonen op haar eigen stekje moet er wel meer bijgesprongen worden en ik ben blij dat er nu het  één en ander geregeld is. Ze is echter gauw moe en maar het liefst thuis.

Dan de Gezinsdag. Deze keer had ik geen dia lezing de avond ervoor en kon dus vroeg op het park zijn. De avond ervoor was ik al in het huis van m`n zwager en zus en zag hoe het hele huis vol stond met kisten en dozen en hoe enorm druk de hele commissie en vele vrijwilligers daarmee waren. Maar wat een fijne sfeer en iedereen deed het met een aanstekelijke vreugde en in afhankelijkheid van God. De dag ging zo snel voorbij! Wat een perfecte…nou, nee, bijna perfecte organisatie. Niets op deze aarde is immers perfect? Maar wat heb ik genoten! Oudleerlingen die ineens voor me staan. Dan zie ik een klein meisje naast een oudleerlinge staan. “O nee, kijk díe heeft bij mij in de klas gezeten hoor!”, zei ik. Zo sprekend haar moeder toen die bij mij in de klas zat!. Ook waren er diverse vrijwilligers die in Rio geweest zijn en verder heel veel bekenden. Kortom, te weinig tijd om uitgebreid met iedereen te praten. Ik verbaasde me over de snelheid waarmee om 17 uur alles opgeruimd werd en heel spannend om `s avonds bij het geld tellen te zijn. Verwondering en dankbaarheid over het enorme bedrag van 33.750 euro. Maar , zoals de dominee al zei “Zonder kopers brengt een markt niet veel op”. Allen die hieraan mee hebben gewerkt hartelijk bedankt!

Het is echt heerlijk om even weer op Urk te zijn. Om familie weer te zien en enkele vrienden. Helaas gaan er toch weer bezoekjes bij inschieten. Ik stel me nu al weer gerust met de gedachte dat ik mensen es ga bellen of es een kaartje sturen. Afijn, ook in Rio is het steeds druk en de laatste tijd erg onrustig. We maakten veel schietpartijen mee.

Op een dag kreeg ik een app toen ik al vlakbij de favela was. “Janneke, kijk uit, Bope is er!”. Okay, dat is de elitetroep van de militaire politie. Toen ik aankwam zag ik echter geen politieauto`s staan en dacht dat ze dan misschien al weer weg waren. Ik liep de favela in en toen kwam er ineens een groep uit een steegje met grote zakken. Nou, drugs gevonden schijnbaar. Het voelde wel raar om dan een paar uur later aan de andere kant van de favela de drugshandel volop bezig te zien. Grote plakken drugs werden aan stukjes gesneden en in kleine zakjes gedaan voor de verkoop. Normaal hebben ze een heel team dat dat `s nachts doet maar dit was misschien omdat er dus net veel meegenomen werd aan de ene kant en eigenlijk onvoorstelbaar dat er dan een paar uur later aan de andere kant zo weer een lading binnenkomt.

Goed, ik hoop zaterdag de 29e terug te gaan en hoop door de weeks nog wel een keer op Urk te zijn. Toch nog een lezing gegeven op een school en ook bijzonder en fijn was het om de zendingsdag in Hoevelaken een keer mee te kunnen maken. Ook de zondagen in de Moria waren echt een zegen en aanstaande zondag hoop ik dus in Staphorst te zijn en veel bij mijn moeder. Tussendoor nog een vergadering e.d. en de weken vliegen zo weer om. Maar hartelijk dank voor de bemoedigende woorden van afgelopen zondag en het toezingen van Psalm 71 : 11. Ja, ondanks ook vele zorgen voel ik me toch echt vaak blijmoedig en het weten dat ik mag gaan “in `s Heeren mogendheen” is echt een troost en een bemoediging.

Een hartelijke groet, in Christus verbonden,

Janneke