“Janneke, kun je nog even wat schrijven voor de kerkbode?”. Trouw komt deze vraag elke maand. Maar deze keer dacht ik “Hé, nu alweer? Er is toch nog geen maand voorbij?”. Maar ja, dat was het toch wel zag ik! Tjonge, wat vliegt de tijd!

We zijn net twee weken weer bezig met het werk in de favela’s. Gelukkig geen overstroming tot nu toe van de rivier. De eerste week was het vooral opruimen, schoonmaken en voorbereiden. En afgelopen maandag weer de clubs gehouden in  het centrum. Het was veertig graden en zonder ophouden stroomde het zweet langs m’n gezicht. Eigenlijk was ik het liefst maar gaan zitten in een winkel met airco maar ja …. Daar komen geen kinderen naar toe voor de club en zo lopen we toch in sloom tempo even later de favela in. De huisjes worden ook hier steeds hoger. Een clubjongeje zit op de stoep lekker af te koelen onder een kraantje.

Dan zit daar ineens een meisje van 15 … met een baby! “Van wie is die baby?”. “Van mij , tia”. “Van jóu?? Ik wist helemaal niet dat je zwanger was”. “Jawél tia!! Dat wist je wel! Je hebt me zwanger gezien!”. O ja, dat zal dan ook wel maar was me dus echt even ontschoten. In de vakantie had ik de nieuwe presentielijsten gemaakt en zag weer duizenden namen voorbij komen. Wie één keer op de club komt staat voor altijd op de lijst maar ik heb niet bij elke naam een gezicht en een verhaal. Daarvoor zijn het er echt teveel. Hoewel het vaker voorkomt in de favela dat meisjes heel jong moeder worden is dit natuurlijk verre van ideaal. “En de vader?”, vraag ik. Oh ja, dat is de broer van A en de oom van B en de vader van C….. Oh, okay, dus het is weer es zover …. kinderen uit verschillende gezinnen die dan de vader maar moeten delen. Ik kan jullie wel vertellen dat dit de kinderen bij het ouder worden écht pijn en verdriet doet. We hebben soms van die halfbroertjes en halfzusjes op de club. Ik weet dan niet of ze dat zelf altijd weten. Maar okay, dat mooie liefe baby’tje kan het niet helpen allemaal en ik til haar even op en zeg dat ze prachtig is en dan zie ik het jonge moedertje even lachen.

Ondanks de hitte komen er 20 kinderen op de club beneden! Het lijkt wel of ze geen last van de warmte hebben. Ze luisteren naar het verhaal over de Gibeonieten. Boven komen er maar vier. Ik zie de andere kinderen ook even niet. Een jongetje van tien helpt ons even met alles neer te zetten maar ziet dan ineens een salamandertje en hij pakt een stok om het beestje te slaan. Hij houdt van lezen en ik had hem net een leuk leerzaam boek gegeven als beloning voor het aantal punten van de presentielijst maar moest meteen al weer op hem mopperen. “Laat dat beest met rust!”. Maar nee, hij sloeg de staart eraf en keek bedremmeld toen hij een fiks standje van me kreeg. M’n collega Marcia zei dat het staartje wel weer aangroeit. Een paar kinderen komen even bij de deur om te vragen wanneer de “tweede club” boven begint want ze willen op de “tweede club” komen. “Ja, hallo, dit is al de tweede club dus blijf maar!”, zei ik. Tsja, als er maar een paar kinderen op de eerste club komen gaan we niet anderhalf uur later een tweede club houden voor kinderen die dus op de eerste club kunnen komen. Ze blijven niet want willen op de “tweede club” komen. Nou, de hitte heeft m’n geduld toch al behoorlijk gereduceerd en ik ben niet van plan om onnodig een tweede club te gaan houden. De kinderen kunnen langer spelen. Het wordt donker en we gaan de favela uit en komen nog wat boze kinderen tegen die op de tweede club hadden willen komen.

De andere dag houden we een bazar in Manguinhos. Olyene, Sonilda, Marcia en Priscilla zijn een dag lang bezig geweest om alles es goed uit te zoeken en het werd de best georganiseerde bazar die we ooit hebben gehouden. Priscilla ging twee keer met me mee om even door de favela te lopen en de bazar aan te kondigen. “Bazar bij de club! Tot vier uur vanmiddag!”, riep ik steeds. Haha, Priscilla vond het prachtig en zei “Je kunt wel verkoopster in de trein worden, Janneke!”. Even later “Wat zou je verkopen in de trein, Janneke?”. “Hmmmm”, zei ik , het was opnieuw ontzettend warm “Nou iets lichts, geen flesjes water en bier in elk geval!”. Het was een leuke dag. Ik ging ‘s avonds terug en kon na tien minuten zitten in de trein! Heerlijk!

We spraken af dat de andere dag de kinderen ‘s morgens mochten komen spelen en ‘ s middags geen clubs. Dit omdat er een weer alert was. Er werd veel regen en zelfs een storm verwacht en alle staatsscholen zouden dichtgaan. Uiteindelijk viel het mee maar ik merk dat de schrik erin zit bij iedereen. Er gebeurt hier ook zoveel steeds. Eerst de vreselijke tragedie in Brumadinho, toen kwamen er zes mensen in Rio om door het weer. Omvallende bomen, modder die een bus instroomde. Enkele dagen later verbrandden tien jonge voetballertjes tijdens hun slaap in het verblijfplaats van een voetbalclub hier. Vijftien drugsdealers doodgeschoten in een favela door politieagenten. Enkele dagen later negen door onderlinge drugsstrijd en zo gaat het maar door.

Donderdag kwamen de kinderen weer en donderdagmiddag en avond was ik alleen thuis! Dat was lang geleden. Fernando in Rio. Hadassa moet nu ‘s avonds naar school en moest eerst nog naar een stadje in de buurt. Christy gaat ‘s middags naar school en dan meteen door naar een ander stadje waar ze een soort cursus verpleegkunde doet. Dat betekent dat ze dan pas rond half elf ‘s avonds thuis zijn. En op zaterdag hebben ze engelse les. Al met al weer een hele drukte. En morgen hopen we een vergadering van de Braziliaanse organisatie te houden. Fernando en ik zijn dan al in Rio Deo Volente en dan komen zij met de trein en gaan meteen door naar een Shopping in de buurt om hun schoolspullen te kopen en dan hopen wij na de vergadering daar ook naar toe te gaan om ze op te halen. Al met al een druk gebeuren en tot m’n schrik zag ik dat ze veel regen opgeven. Nou, in Nederland stapte ik gewoon op m’n fiets met een regencape maar Rio schijnt nog steeds niet berekend te zijn op de tropische regenbuien. Straten stromen vol met water, auto’s die drijven, mensen kunnen niet meer weg, de stroom valt uit. Afijn, ik kan me er niet echt op verheugen om morgen naar Rio te gaan maar hopelijk valt het mee.

Allemaal een hartelijke groet,

Janneke AGH