Bericht uit Brazilië

In het weekend schrik ik rond een uur of drie wakker. Een hoop kabaal op straat! Ik ga een kijkje nemen vanuit het raam. Twee paarden komen eraan gegaloppeerd. Twee cowboyachtige figuren zitten erop. Ze stoppen bij ons voor de poort maar gaan even later met hard geklik van de paardehoeven verder. Even later rennen er een paar jongens langs met een hoop geschreeuw. Het lijkt of ze vluchten. Weer even later een paar auto’s, brommers, weer paarden, geroep en geschreeuw. Er komt ineens een hele groep voor de poort. Voor de poort betekent meteen ook naast  het huis van onze buurman. En die is een poosje geleden bedreigd met de dood door een niet-te-vertrouwen politieagent die notabene zelf drugs gebruikt. Dan zie ik ineens ook de buurman op straat lopen. Hij zwaait met een zeis en schreeuwt iets. Ondertussen is iedereen wakker bij ons. “Fernando, bel de politie!”, zeg ik maar meteen weet ik ook dat dat hier niet altijd de juiste oplossing is. “Ja, met de buurman die met een zeis op straat loopt…dan wordt die meteen opgepakt!”. O ja, dat is ook zo, nou dan maar niet bellen. Hoewel, er stonden ook een keer twee mannen te roepen aan de poort en toen ik ging kijken wat er was zag ik dat de één een zeis en de ander een kapmes in zijn hand had! Dat is vrij normaal hier. Al denk ik dat jullie op Urk raar zouden staan te kijken als je zo twee mannen op de stoep kreeg. Maar goed, ze vroegen of we bamboe te koop hadden. Nou nee, onze bamboe laten we maar mooi staan. Goed, de andere dag vertelde de buurman ons dat hij boos was geworden door de overlast van dat groepje. Volgens hem waren ze allemaal behoorlijk stoned en had hij ze dus met de zeis weggejaagd. Dat was goed gelukt volgens hem. Voor degenen die denken dat wij hier in een rustig buurtje wonen….

Het blijft onrustig in de politiek. Het regeringsgebouw in Brasilia werd gisteren bestormd door demonstranten en gedeeltelijk vernield. Ook raakten er mensen gewond. De demonstranten zijn voornamelijk vanuit de weggestuurde Arbeiderspartij en krijgen zelfs geld voor hun demonstraties! Ze zorgen wel voor media aandacht! Een paar weken geleden werden er elf bussen in de brand gestoken waarbij de mensen maar ternauwernood gelegenheid kregen om uit te stappen.

Ook in de favela is het onrustig en we horen weer veel schoten. Afgelopen week was er veel politie op de been maar gelukkig konden we wel gewoon de clubs houden. Heel grappig hoe Pedro, een jongetje dat een andere keer als enig kind het toch riskeerde om tijdens een heftige schietpartij naar de club te komen, er ook weer was. Het was opnieuw een dag met veel schoten maar hij zong onder het tekenen “Oh, happy day! Oooh, happy day!”. Ik had deze dag geen kleurplaatje voor ze die bij het Bijbelverhaal paste. Ik had zelf een heleboel tekeningetjes gemaakt en legde die neer. “Julie krijgen van mij een wit blaadje en dan mag je een tekening uitzoeken om die na te gaan tekenen.”. Heel leuk om hun reacties te zien! Het waren voornamelijk schrikreacties! Ze tekenen eigenlijk nooit zélf en riepen dan ook meteen “Dat kan ik niet!!”. Maar ze konden het best! Er kwamen heel leuke resultaten en toen ik ze ook nog een cijfer gaf waren enkelen niet meer te stoppen en bleven de hele clubtijd tekenen! Ik niette de tekeningen van elk kind aan elkaar en trots namen ze het mee naar huis.

Bij de volgende groep tekende ik al snel zes rondjes op een blaadje. Ze weten precies wat dat is: als ze vervelend doen krijgen ze een streepje erin. Na een kwartier zijn er nog maar twee kinderen zonder een streepje. Een meisje dat vlak naast me zit heeft er al drie en even later zie ik ineens een zevende rondje op het blad staan. Met drie streepjes! En de letter I ernaast… van Iánica. Haha, het meisje had mij ook maar even beoordeeld! “Je hebt zelf ook de hele tijd zitten praten!”. Misschien opvoedkundig niet helemaal juist maar ik schoot echt in de lach.

Fernando is een paar weken zoet geweest met allerlei eisen vanuit de regering voor NGO’s. Hij moest daar komen en er stond een hele rij. Hij werd meteen als een soort crimineel behandeld. Ik herinner me soortgelijke situaties toen ik op mijn visum wachtte. Er was toen notabene een federale agente die vroeg of ik zijn collega al es wat geld hadden gegeven…. Ja, velen doen dat dan ook maar om van het gezeur af te zijn. Ik deed het niet en het duurde acht jaren voor ik eindelijk mijn visum in handen had! Fernando vroeg hem meteen om respect en kreeg vervolgens een waslijst mee van papieren die hij moest komen brengen. Bij de deur zei de beveiliger “Denk maar zo: de rechtvaardigen lijden vanwege de onrechtvaardigen! Ik zie hier genoeg!”. Groot was de opluchting dat het twee weken later goedgekeurd werd en de rekening weer vrijgegeven.

De prijzen zijn enorm gestegen en de bevolking klaagt en heeft het gevoel dat zíj de verdwenen geldbedragen op moeten hoesten. Nou, misschien inderdaad maar doen wat ik afgelopen week iemand hoorde zeggen “Werken, liefhebben en bidden en daarna weer werken , liefhebben en bidden!”.

 

Laten we voor elkaar bidden!

Hartelijke groet, Janneke